Sinds 1 mei weten we het zeker: het plan van demissionair minister van Justitie Opstelten om coffeeshopbezoekers verplicht te registreren en een limiet van 2000 bezoekers per coffeeshop te hanteren werkt averechts. De handel in wiet en hasj is onmiddellijk op straat terechtgekomen in handen van veelal louche dealers en pushers die vaak ook andere, illegale harddrugs bij zich hebben. De controle op de kwaliteit van de producten is weg. Ook kinderen en jongeren onder de achttien kunnen nu veel gemakkelijker aan drugs komen. Als je al niet zelf op zoek gaat omdat je een joint wilt, word je wel aangeklampt door lefgozertjes op brommers of in auto’s. De politie moet handhaven maar heeft daar de capaciteit niet voor, na alle bezuinigingen op menskracht en middelen van de laatste jaren (ondermeer door diezelfde minister van justitie Opstelten).

Politiecommissarissen weten net zo goed als agenten op straat dat handhaving van het wietpasbeleid geen enkele zin heeft: Jaag je in één straat de dealers weg of pak je ze op, dan piepen er elders weer tevoorschijn. Het waterbedeffect. Dweilen met de kraan open. Bovendien heeft de politie haar handen vol aan het bewaren van de orde op straat tijdens bijvoorbeeld stapavonden. Ik heb eens een horecadienst meegedraaid met de politie in Tilburg: Tijdens een willekeurige zaterdagnacht in het uitgaanscentrum hordes lallende knokkende kotsende jongeren -vaak nog niet eens zestien- in goede banen leiden. Te agressieve gasten tot de orde roepen of oppakken, belaagde meisjes of portiers ontzetten, zieke of bewusteloze jongeren uit te goot halen en aan de ambulance meegeven, dat soort dingen. Grote boosdoener: alcohol. Waar je Opstelten en het CDA nooit over hoort.

Nee, natuurlijk is het geen goed idee om overmatig veel te blowen. Je kunt er verslaafd aan raken en minder goed functioneren in je dagelijks leven, en bij misbruik kan het spul je hersens aantasten. Net als alcohol. Dat vrijelijk te koop is bij de supermarkt, in cafe’s en restaurants voor iedereen boven de zestien. In tegenstelling tot wiet en hasj die tot 1 mei jongstleden alleen in strikt gecontroleerde, alcoholvrije coffeeshops te krijgen waren en alleen als je kon aantonen dat je minimaal achttien was.

Het is natuurlijk volkomen legitiem en zelfs begrijpelijk om tegen hard- en zelfs softdrugs te zijn, gezien de mogelijke negatieve effecten van het gebruik ervan op de gezondheid van een individu en op zijn functioneren in de maatschappij. Maar redeneer dan op grond van onderzochte, ervaren en bewezen feiten, niet op grond van onderbuiktaboes. Verbieden helpt niet, dat is op grond van de menselijke aard al bekend sinds het begin der tijden. Ontmoedigen kan, door de handel in drugs wettelijk te concentreren en daardoor beter in staat te zijn tot controleren en beheersen. Zoals we tot 1 mei deden in coffeeshops. Legalisatie van ook de productie maakt de hele drugsmarkt beheersbaar.

Voordelen van legalisatie: Het levert de overheid net als bij alcohol en tabak zelfs belastinginkomsten op dat terugvloeit naar de samenleving. Criminelen wordt het nagenoeg onmogelijk gemaakt om zich met illegale handel en productie te verrijken. Openbare orde is gemakkelijker te bewaren, burgers kunnen zich veiliger voelen, de politie heeft haar handen vrij voor echte dreiging en gevaar. Minderjarigen hebben veel minder gemakkelijk toegang tot schadelijke spullen. Je stimuleert de ontwikkeling van een economisch levensvatbare bedrijfstak. En de individuele vrijheid van burgers blijft overeind om ongeregistreerd en ongecontroleerd door de overheid hun leven op te fleuren zonder schrik te hebben dat hun levensstijl hen tot nadeel is.

Kortom: Haal die wietpas van tafel. Legaliseer in elk geval softdrugs. Veel van onze buren zitten al op die koers nota bene. Daar wordt Nederland veiliger, gezonder, gezelliger en rijker van.

Volgens doctor Willem Melching, gepromoveerd historicus van de Universiteit van Amsterdam, mag de SP (en dus ik ook) niet meer oproepen tot ‘verandering van de huidige eigendomsverhoudingen in de economie’ “want dat is al eens geprobeerd, in het Oostblok.” Geen verdere uitleg waarom Melching vindt dat het een slecht idee is om tijdens de ergste internationale sociaaleconomische crisis ooit –veroorzaakt door de rijke, machtige wereldelite alleen om zelf nog rijker en machtiger te worden- te pleiten voor een eerlijkere, socialere, duurzamere verdeling van goederen, grondstoffen, macht en middelen.

Nog een stelling van Melching: Het socialisme in de Sovjet-Unie en het Oostblok (alsof dat twee totaal verschillende dingen waren) is ten onder gegaan aan… het socialisme! Niet aan een gebrek aan democratie en door corruptie, zoals de SP stelt. Nee, het socialisme -de idee van een samenleving gebaseerd op gelijkwaardigheid, menselijke waardigheid en solidariteit en dus op eerlijk delen,  ontstaan uit de terechte strijd van arbeiders ten tijde van de Industriële Revolutie tegen hun uitbuiting en onderdrukking- is zo verderfelijk dat het zijn eigen ondergang werd, aldus Melching: “Socialisme was vanaf de eerste dag een slecht idee.” Halleluja voor de vrijheid van meningsuiting. Maar het is wel handig als een mening enige inhoudelijke onderbouwing  heeft, zeker als je die mening in de krant zet en er een wetenschappelijk tintje aan geeft door te ondertekenen met je academische titel en je universiteit.

Historicus Melching verwijt de SP op haar website niet het bestaan van de Goelag of de maoïstische moordpartijen te vermelden. Zou hij het CDA ook verwijten op de partijwebsite wel te schrijven over haar confessionele ideologie maar niets te zeggen over christendemocraat Pinochets concentratiekampen voor politieke gevangenen in Chili in de jaren zeventig? Zou Melching de liberale VVD voor de voeten gooien geen enkele keer te refereren aan de extreme armoede waartoe de neoliberale economische orde honderden miljoenen mensen in landen als de Verenigde Staten of Indonesië toe veroordeelt?  Zou hij het Koninklijk Huis aanspreken op de omissie dat op de Oranjewebsite niks wordt gezegd over de structurele gewelddadigheden door het bewind van de Argentijnse generaal Videla  waarin de schoonvader van onze toekomstige koning minister was? Zou er ook een mailtje vanuit de Universiteit van Amsterdam gaan naar Den Haag om de Amerikaanse ambassadeur er even op te wijzen dat er op zijn website niks staat over Guantánamo Bay of de activiteiten van de CIA in landen als Nicaragua, Pánama, Colombia, om er maar enkele te noemen?

Geen enkele weldenkende SP’er ontkent de hongersnoden, terreur, grootschalige moord en onderdrukking binnen zichzelf socialistisch noemende staatssystemen. Reden waarom de SP al decennia geleden afstand heeft genomen van oude destructieve doctrines als het maoïsme en stalinisme.  Melchings niet beargumenteerde beschuldiging dat de SP het bestaan van de Gulag zou negeren is niet minder stompzinnig of kwaadaardig dan het negeren zelf van het bestaan van de Gulag. Maar de “historicus” gaat nog verder in zijn “analyse”. Emile Roemer zou het Oostblok-socialisme willen terugbrengen en laten ontsporen in moord, doodslag, schaarste en wanbeheer. De SP wordt zelfs vergeleken met de “paranoïde wereld van de gelovigen in het complot van de joodse wereldregering”.

Met mij zullen andere SP-leden en –stemmers even naar adem hebben moeten happen bij het lezen van deze ongebreidelde onzin.  In nauwelijks meer dan één ademtocht worden we op de dag van de jaarlijkse herdenking van de doden in de Tweede Wereldoorlog door een gepromoveerde geschiedkundige –geholpen door een bereidwillige redactie van het Brabants Dagblad die op last van noodlijdende eigenaar Wegener bereid is tot veel om een paar extra exemplaren te verkopen- allemaal gebrandmerkt als nazi’s, racisten. Als aanhangers van een destructief en illusoir fundamentalisme met grootschalige moord en doodslag op het  geweten. Ik was niet de enige SP’er die zich in z’n kopje ontbijtthee verslikte.

SP’ers zijn geen heiligen. De partij kent een fikse partijdiscipline en een gesloten cultuur waarbinnen kritiek not done is, zeker onder de ouwe rotten die het verschil niet kennen tussen mechanische en organische solidariteit. Maar het ideaal van menselijke waardigheid, gelijkwaardigheid en solidariteit is diepgeworteld en oprecht, bij ons allemaal. Eerlijk delen, opkomen voor hen die niet voor zichzelf kunnen opkomen, werken aan een samenleving met kansen voor iedereen, sociale en duurzame alternatieven bedenken voor het huidige economische systeem dat teveel verliezers kent en te weinig winnaars: Daar staan SP’ers voor en daar doen en laten ze veel voor. En dan niet verschanst achter de Hollandse dijken zoals Melching suggereert maar internationaal. Want socialisten zijn per definitie internationalisten.

Ik had ervoor kunnen kiezen om Melchings opiniestuk te laten voor wat het is: een pseudo-wetenschappelijk haatstuk geschreven door een overjarige puber die waarschijnlijk ooit ergens onheus bejegend is door een SP’er of een andere socialist. Of misschien gefnuikt is in een beoogde politieke carrière. Zo min mogelijk aandacht: dat was misschien zelfs beter geweest. Aan de andere kant: De auteur is geen GeenStijl-schreeuwertje maar behoort met zijn in dit stuk geëtaleerde onvermogen tot een wetenschappelijk waterdichte analyse wél tot de intellectuele elite van Nederland, onderwijst onze jongeren over de geschiedenis van de wereld, publiceert in academisch hooggeachte media. Dat is op zijn minst verontrustend.

Ik vind het prima als mijn kinderen en die van een ander een kritisch college krijgen over het socialisme van de SP. Maar dan wel graag door iemand die in staat is om een coherente redenering op te zetten, te onderbouwen op grond van autonoom bronnenonderzoek en een kritische blik, en om de redering ook weer af te maken. Als ik in het UvA-bestuur zat, was ik me nu van vertwijfeling op m’n kop aan het krabben. Wegens aanname van incompetent onderwijzend en onderzoekend personeel. Als ik de hoofdredactie van het Brabants Dagblad was, zat ik me nu van spijt voor mijn kop te slaan. Wegens malicieuze ongevoeligheid.

Om die verontrusting uit te spreken, wilde ik toch dit blog schrijven. Daarom, en om te verwoorden hoe het voelt om op de dag waarop heel Nederland terecht stilstaat bij de miljoenen doden die zijn gevallen onder een regime van intolerantie, machtswellust, terreur en onderdrukking samen met al mijn vrienden en collega’s in mijn partij te worden versleten voor representant van juist dit regime.

Vanmiddag zat ik in Kamp Vught te luisteren naar het verhaal van mevrouw de Koning die als meisje van achttien met haar ouders en jongere zusjes in Kamp Vught terechtkwam omdat haar broer was ondergedoken. Haar broer zat in het verzet en bleef voor altijd vermist. Haar moeder, zusjes en zijzelf werden afschuwelijk vernederd en afgebeuld en moesten toezien hoe de Joodse gevangenen nog erger werden behandeld. Ik luisterde naar het liedje over Ingrid de Vries, het driejarig meisje dat in  Kamp Vught aankwam met niets anders dan een koffertje met een pop, een boekje en wat kleertjes. Het koffertje overleefde het kamp, het peutertje Ingrid niet. Ik hoorde het verhaal van de zeventienjarige jongen in het verzet die op heterdaad werd betrapt en één dan na zijn achttiende verjaardag op de fusilladeplaats op de Vughtse Heide werd doodgeschoten.

Ik dacht ook aan mijn grootouders die Joden en Engelse parachutisten verborgen. Aan mijn oma die net niet genoeg Joods was om de Jodenster te moeten dragen (we hebben de ster nog). Aan mijn opa die zich verborg voor de Arbeitseinsatz en aan mijn oma die met haar baby –mijn vader-  op de arm op het luik stond waaronder mijn opa zat en de Duitsers die hem kwamen zoeken weer de deur uit praatte. Ik dacht aan nonkel George, de jongere broer van mijn opa die uit armoede en schaamte omdat hij zijn ouders niet kon helpen naïef dienst nam in het Duitse leger en vermist raakte bij de slag om Stalingrad. Ik dacht aan de overgrootvader van mijn kinderen die stierf in een Jappenkamp aan de ontberingen van het werken aan de Birma-spoorweg. Ik dacht aan de verhalen van angst en honger die mijn schoonmoeder vertelt over haar leven als half-Nederlands Indo-meisje tijdens de Bersiap-tijd in Indonesië. Ik dacht aan het Chileense vluchtelingengezin dat ik per toeval leerde kennen, aan de man die in Pinochets concentratiekampen had gezeten en was gemarteld. Ik dacht ook aan Lotte, de oude vrouw die ik in de jaren tachtig in Den Haag leerde kennen, die Auschwitz had overleefd en die haar huis openzette voor de politieke vluchtelingen uit Chili.

En zoals elk jaar sinds zo ongeveer mijn tiende vroeg ik me weer eens af hoelang ik, met mijn uitgesproken meningen, mijn onbedwingbare natuurlijke verzet tegen onrecht en mijn grote bek, een bewind zou overleven zoals het nationaal-socialisme. Of het maoïsme of Stalinisme of de gewelddadige neoliberale regimes van een Pinochet, een Videla, een Porfírio Díaz (Mexico), een Batista (Cuba), Franco (Spanje) of Lukasjenko (Wit-Rusland). En hoeveel van mijn vrienden het zouden overleven. Het antwoord is zoals altijd duidelijk, confronterend, akelig. Ik kom dan ook altijd aangeslagen en beroerd terug van een oorlogsherdenking. Na een poosje neemt de strijdlust wel weer de overhand. En dan ga je weer doen wat nodig is. Zoals kwaadaardige contraproductievelingen als Willem Melching in hun hemd zetten. Immers:  “Laat je woede hand in hand gaan met het goede dat je doet.” (Karel Glastra van Loon)

In mijn voorstel aan de afdrachtcommissie heb ik ook gevraagd om een gesprek en om eerst contact op te nemen met mij alvorens de media te informeren, zodat mijn gezin en ik enigszins voorbereid zouden zijn op de media-aandacht. De voorzitter van de commissie heeft ervoor gekozen om al mijn voorstellen af te wijzen. Daardoor werd ik vanmiddag tijdens werkgerelateerde activiteiten overvallen door berichten dat ik niet zou willen afdragen. Dat is een volstrekt onjuiste weergave van de feiten. Nogmaals: ik stond en sta achter de afdrachtregeling. Ik draag af en wil blijven afdragen.

Voor de volledigheid: Van de vergoeding voor mijn Statenwerk draag ik allang de bij de SP vereiste 50% af. In totaal heb ik tijdens mijn jaren als volksvertegenwoordiger voor de SP tot nu toe ruim €65000 afgedragen aan mijn partij. Voor de goede orde: Ik heb nooit een vraagteken gezet bij de afdrachtregeling en doe dat ook nu niet. De afdrachtregeling is een groot goed en één van de redenen waarom ik destijds voor de SP actief in de politiek wilde worden en voor geen enkele andere partij. Door omstandigheden buiten mijn toedoen viel ik destijds enorm terug in inkomen (ik ben kostwinner). Daardoor kon ik een periode niet afdragen. Ik werk er keihard aan om die omstandigheden te veranderen. Dat wordt er alleen niet gemakkelijker op gemaakt als ik door leden van mijn eigen partij -alweer- in het openbaar word weggezet als leugenaar.

Wat deze mensen ook niet beseffen is hoe pijnlijk deze berichten zijn voor mijn partner. En voor mijn kinderen, die oud en wijs genoeg zijn om vandaag op Internet en op tv volstrekte onwaarheden over hun moeder te zien. Ik wil op geen enkele manier de SP beschadigen. Dit is mijn partij en van heel veel andere hardwerkende solidaire SP’ers, het is ons instrument om een betere wereld mee te maken. Het is des te onbegrijpelijker waarom sommige mensen in mijn  eigen partij anno 2012 onnodig zo’n keiharde ouderwetse contraproductieve lijn vasthouden. Die lijn ontmoedigt goed, broodnodig kader, jaagt het weg. Die lijn maakt mensen kapot en remt de aanwas van goed kader voor de partij in een tijd waarin de SP juist heel veel nieuwe goeie mensen kan gebruiken. Mensen die achter de afdrachtregeling staan, vrijwillig voor de partij aan de slag willen maar ook nog gewoon moeten rondkomen met een gezin en een hypotheek en dergelijke. Er zijn door de jaren heen overal al teveel goeie mensen wegens deze lijn gestopt met het werk voor de SP of er niet eens aan begonnen. Doodzonde.

Meer wil ik er niet over kwijt. Ik moet nu ervoor kiezen mijn gezin en mezelf de ellende van nog meer negatieve publiciteit te besparen.

Omdat op 8 maart 1908 de eerste officiële vrouwenstaking plaatsvond, en wel in New York. Vrouwen protesteerden tegen de slechte omstandigheden in de textielindustrie. Op 8 maart 1917 staakten textielarbeidsters opnieuw maar nu in St. Petersburg in Rusland. Deze dag werd zo het begin van de internationale strijd voor gelijkwaardigheid en emancipatie van vrouwen. Om stil te staan bij het vrouwenkiesrecht dat suffragettes als Emmeline en Christabel Pankhurst en vele andere vrouwen vanaf 1897 met hongerstakingen, protestdemonstraties, andere militante acties en veel persoonlijk leed hebben moeten afdwingen aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Om Aletta Jacobs te herdenken, de eerste vrouw in Nederland ooit die in 1877 een universitaire studie afrondde, de eerste vrouwelijke arts werd, als eerste vrouw promoveerde, en als eerste vrouw haar stemrecht opeiste waar ze volgens de kieswet recht op had (alleen omdat ze voldeed aan de behoorlijk hoge looneis in de kieswet) maar dat nog niet in de Grondwet stond. Jacobs promootte ook als eerste het pessarium als anticonceptiemiddel (daarvoor werd het alleen gebruikt tegen een verzakte baarmoeder).

Om te bedenken dat dankzij de strijd van veel vrouwen overal ter wereld in de jaren zestig, zeventig en tachtig vrouwen nu het recht op – en toegang tot- de pil en andere vormen van anticonceptie hebben. En het recht op abortus (“baas in eigen buik”), het recht om hun eigen seksualiteit te beleven en te uiten, het recht op gelijk loon voor gelijke arbeid en het recht op gelijke behandeling.

Om onszelf en de wereld er weer even aan te kunnen herinneren dat we er nog niet zijn. In Nederland is minder dan de helft van alle vrouwen economisch onafhankelijk. Waarmee ze erg kwetsbaar zijn voor armoede. In een stad als Tilburg is 92% van de bijstandsgerechtigde eenoudergezinnen vrouw. Door duurdere kinderopvang stoppen vooral vrouwen met werken: Zij hebben vaak de parttime banen in een gezin en geven die dus noodzakelijkerwijs op. Bezuinigingen op participatie- en reïntegratie zorgen ervoor dat veel kwetsbare vrouwen weer achter de sansevieria’s blijven zitten. Bezuinigingen in zorg en onderwijs maken vooral vrouwelijke professionals brodeloos. De problemen die veel kinderen, ouderen en hulpbehoevenden door die bezuinigingen ondervinden, komen meestal op het bordje van vrouwen terecht omdat zij nog steeds het overgrote deel van de zorgtaken verrichten. Vrouwen verdienen nog steeds (!) gemiddeld 10 % minder dan mannen voor hetzelfde werk.

Om te beseffen dat onderdrukking van vrouwen ook in Nederland en de Westerse wereld nog steeds alomtegenwoordig is, alleen vaak wat slimmer gemaskeerd: De terreur van het door de commercie van Hollywood, Milaan, Londen, New York en Parijs opgelegde slankheidsideaal dat miljoenen jonge meisjes een levenslang diepgeworteld minderwaardigheidscomplex bezorgt. De miljardenopbrengst van alle dieet-, siliconen-, botox- en fitnesspogingen van vrouwen over de hele wereld vloeit niet terug naar de brede maatschappij maar dient slechts ter bekostiging van de private natte dromen van de aandeelhouders van alle fashion-, farmaceutische en foodmultinationals en andere parasieten.

Om niet te vergeten dat ook religie nog steeds een grote vrouwenonderdrukker is: Binnen fundamentalistisch-christelijke, -Joodse en -moslimkringen is veelwijverij nog steeds acceptabel, vrije seksualtiteit voor vrouwen en gevruik van voorbehoedsmiddelen verboden en gelijkberechtiging van vrouwen en mannen een taboe. Alle Republikeinse presidentskandidaten (allemaal zwaar religieuze rijke blanke mannen) zijn tegen elke vorm van abortus en seksuele voorlichting op scholen. Ze vinden het schandalig dat ‘Obama-care’ de pil vergoedt omdat dit seksuele losbandigheid zou bevorderen. Ze zeggen niets over ook vaak vergoede middelen als Viagra.

Om te beseffen dat de strijd tegen onderdrukking en uitbuiting van vrouwen geen andere strijd is dan die tegen onderdrukking en uitbuiting van kinderen, buitenlanders, arbeidsmigranten, allochtonen, inheemse volken, gehandicapten, andersdenkenden, homo’s, zieken, ouderen en zelfs dieren. Om te beseffen dat de strijd voor een volwaardige en gelijkwaardige deelname door vrouwen aan de samenleving de strijd is voor volwaardigheid en gelijkwaardigheid van álle mensen. Een feminist is dus niet alleen een sigaren rokende tuinbroek dragende stekelharige bh-loze kruidenthee drinkende in een commune wonende vrije seks practizerende veganistische uitkeringstrekster met een grote bek. Een feminist is ook niet alleen een roodgelipte hooggehakte en dito opgeleide semi-intellectuele grachtengordels bewonende veelverdienende haar tieten als erotisch wapen benuttende stiekem toch een beetje gebotoxte Opzijlezeres. Een feminist is gewoon elke vrouw of man die menselijke waardigheid, gelijkwaardigheid en solidariteit voor iedereen normaal vindt en daarvoor wil opkomen. Punt.

Daarnaast worden SP-raadsleden in Tilburg geacht 75% af te dragen van hun raadsvergoeding. SP-raadsleden in de vier grote steden Amsterdam, Rotterdam, Den Haag en Utrecht dragen slechts 50% af op grond van het argument dat het raadswerk daar overdag plaatsvindt en raadsleden dus meer verletkosten hebben. Ook de Tilburgse raad verricht haar werkzaamheden al jaren overdag. De afdeling Tilburg heeft dan ook al diverse verzoeken ingediend bij het partijbestuur om de Tilburgse fractie in aanmerking te laten komen voor de 50%-regeling. Tot nu toe zijn al die verzoeken afgewezen, om onduidelijke redenen. Desondanks wordt stilzwijgend geaccepteerd dat twee van de drie andere Tilburgse SP-raadsleden vanwege aanzienlijke verletkosten minder dan 75% afdragen.

Het zou goed zijn als binnen de SP-organisatie de discussie over deze onduidelijkheden (dus over een eerlijke, transparante en maatwerkgerichte uitvoering van de afdrachtregeling) eindelijk op gang zou komen. Met de luiken open. En met een heldere conclusie. Die getuigt van menselijkheid en solidariteit. Alleen dan kan de SP echt sterk worden en uitgroeien tot de partij die niet alleen veel mensen aanspreekt door haar heldere, realistische boodschap maar die ook in heel Nederland bestuursverantwoordelijkheid wil en kan nemen. Om zo de samenleving een beetje menselijker en socialer te maken.

Ik beraad me op mijn raadsactiviteiten. Het Statenwerk voor de SP zet ik voort. De SP is en blijft mijn partij, mijn instrument en dat van vele andere toegewijde mensen om onze idealen in praktijk te brengen. Dat wil ik sterker maken, niet beschadigen. Bovendien vragen mijn gezin en mijn werk mijn aandacht en energie. Daarom blijft het bij deze woorden.

De Europese Commissie heeft onlangs de definities van kernafval afgezwakt waardoor er ineens veel meer ruimte ontstaat voor ondergrondse opslag. De Europese Commissie is, onder invloed van de machtige pro-kernenergielobby, voorstander van het gebruik van kernenergie en bedenkt daarvoor allerlei trucs, zoals die soepelere definities. Dat er nog weinig bekend is over de langetermijneffecten van ondergrondse opslag van kernafval, weerhoudt de Commissie er niet van om afval op te slaan in een zoutmijn in het Asse-gebergte in Duitsland. Daar traden allerlei onvoorziene effecten op en de mijn moet nu ontruimd worden. Er zijn al metingen van radioactief pekel door vrijkomende straling. Desondanks zouden de zoutkoepels in Noord-Nederland ook in aanmerking kunnen komen voor opslag. En nu dus ook de Boomse kleilaag in het grensgebied van Brabant. Waarvoor gekozen is door de NIRAS (Belgische Nationale Instelling voor Radioactief Afval en verrijkte Splijtstoffen) omdat opslag in de bovenste laag goedkoper (!) is dan in de Ieperiaanse kleilaag eronder. Geld voor mens en milieu weer eens. Opslag in de onderste kleilaag is niet eens onderzocht.

Provinciebestuurder van den Hout wilde de zorgen van Brabantse gemeenten en de provincie zelf overbrengen aan de Belgen en aandringen op diepgaander onderzoek, letterlijk en figuurlijk. Brabant heeft zelf ook al onderzoek laten doen door de Technische Universiteit van Delft. De Vlaamse regering zei er geen zeggenschap over te hebben en verwees door naar de federale regering in Brussel. Maar tot voor kort hád België helemaal geen federale regering. Het net aangetreden van di Rupo stuurde Brabant wederom het bos in: “We praten alleen op ministerieel niveau.” Dus heeft van den Hout beging februari een gesprek met minister Verhagen van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie om hem te vragen de Brabantse zorgen aan zijn Belgische ambtsgenoot over te brengen. Meer kan hij niet doen: Wonderlijk genoeg zijn er wel EU-richtlijnen maar die zeggen niet meer dan dat een overheid met plannen voor ondergrondse opslag van kernafval de buren slechts daarvan op de hoogte moet brengen en met hen moet overleggen. Volstrekt onbehoorlijk en ondemocratisch natuurlijk.

Brussel regelt dus aan de ene kant tot op de vierkante millimeter aan welke eisen Parmaham en Franse kazen moeten voldoen, wat er op de etiketjes moet staan en hoe allerlei diensten verplicht op de ‘vrije’ markt moeten worden geregeld. Maar wanneer grensoverschrijdende veiligheid en gezondheid écht op grote schaal in het geding zijn, zijn die regels er nauwelijks. En dan moet je als SP’er nog steeds uitleggen waarom je partij sceptisch is over Brussel… Alweer een voorbeeld van de macht van de multinationale corporaties ten koste van Europese burgers. Zullen we het volgende afspreken? Pas als burgers en niet de grote bedrijven daadwerkelijke, echt democratisch georganiseerde structurele zeggenschap hebben in Brussel praten we verder over een verenigd Europa.

Een roerige Statenvergadering was het gisteren. Waarin zoals zo vaak de kracht maar ook de zwakte van het parlementair democratisch stelsel zichtbaar werd. Interessante, amusante debatten afgewisseld met baarlijke nonsens en schaamteloos opportunisme. De grote tegenstelling tussen oppositie en coalitie. Hoe lastig het is voor fracties die geen gedeputeerde hebben om te vertrouwen op de informatie die Gedeputeerde Staten hen geven. Hoe hard je in de oppositie kunt roepen (zinnige én onzinnige dingen) zonder dat dit gevolgen heeft. Hoe gemakkelijk je het dan hebt om je boodschap over te brengen aan je kiezers. Maar hoe moeilijk het is om iets van je partijprogramma en je idealen in praktijk te brengen. Hoe ingewikkeld het is voor coalitiefracties om verantwoordelijk te zijn voor complexe beslissingen en toch aan de eigen kiezers duidelijk te maken dat de partij-idealen niet zijn vergeten. Zodat je na vier jaar of eerder niet weer alle macht verliest die je net hebt verkregen.

En ook: Hoe weerbarstig de werkelijkheid is. Hoe lang het kan duren voordat ergens een definitief besluit over is genomen. Omdat er nu eenmaal zoveel, meestal aan elkaar tegengestelde belangen zijn. Die wij als politici geacht worden zorgvuldig te bekijken en te wegen. Wat soms wel en vaak niet goed genoeg lukt. De ambtelijke organisatie waarbinnen keihard wordt gewerkt maar die soms voor burgers en politici een betonnen muur lijkt. En is. Politici en burgers die soms voor die ambtelijke organisatie onoverkomelijke obstakels opwerpen.

Voor het gemeentebestuur geldt trouwens precies hetzelfde. In beide besturen heb ik nu een aantal jaar ervaring. Steeds vaker bekruipt me de gedachte dat de parlementaire democratie een aftandse mammoettanker is. Zwoegend en kreunend, zich steeds moeizamer voortslepend, slechts met uiterste inspanning van alle opvarenden een klein stukje in een andere koers te dwingen. Terwijl die opvarenden eigenlijk allemaal een andere kant op willen. Sommige opvarenden zijn sterker, slimmer, gehaaider of rücksichsloser dan anderen en bepalen dus voortdurend de koers die voor teveel anderen de verkeerde is. Er zijn steeds meer ijsbergen te ontwijken, wat steeds minder goed lukt, en de opgelopen averij is steeds minder goed te repareren.

Hoe lang blijft de tanker nog zeewaardig? Blijven we hem oplappen en stug volhouden omdat er geen alternatief is? Of durven we op zoek te gaan naar een nieuw vaar- of voertuig dat meer lading kan vervoeren, sneller kan varen en koers kan wijzigen zodra dat nodig is? Dat gemakkelijker, directer te besturen door de mensen voor wie de lading bestemd is in plaats van door een handjevol uitverkorenen die eens per vier jaar worden uitgekozen en dan hun eigen gang kunnen gaan?

Eindhoven heeft waarschijnlijk wel de hardst roepende burgemeester van Brabant. En harde roepers denken de halve wereld te hebben, en in dit geval zelfs de hele. Maar dat vlakt niet uit dat we behalve Tilburg nog ’s amper twintig kilometer naar het westen Breda de NHTV, Avans en een ROC hebben. Dezelfde afstand naar het noorden heeft Den Bosch het Koning Willem I-college, Helicon en de HAS. Na de Randstad heeft Brabant de sterkste economie met zowat alle door het Ministerie van EL&I aangewezen Topsectoren waar dit complete onderwijsveld zijn kennis aan levert. Van Moerdijk in het westen tot de automotive campus in Oost-Brabant.

Denk ook aan de topsportdichtheid  in Brabant: voetbal, zwemmen, hockey, het hippisch gebeuren. Het aanbod van traditionele, hedendaagse en avantgardistische cultuur is onnavolgbaar. Wie weet dat Tilburg in de Pont één van de tien beste private musea voor hedendaagse beeldende kunst ter wereld heeft? En dat de Efteling al vaak is verkozen tot beste pretpark ter wereld, boven alle Disney-geweld? Al die economische en culturele wereldkracht nestelt zich in de groene rust van het Brabantse platteland. Op de Brabantse Wal, in het Groene Woud en de Maashorst strijden bijzondere natuur en veelsoortige voedselproductie om ruimte en aandacht. Al die verschillende innovatieve activiteiten zo geconcentreerd en met zoveel succes op zo’n kleine opppervlakte: Het kan toch niet anders dan dat Brabant de Slimste Regio ter Wereld is?

Ter vergelijking: Het Amerikaanse Silicon Valley wordt vaak als de slimste regio ter wereld gezien en eindigde als derde dit jaar. Silicon Valley bestaat uit de steden San Jose, Santa Clara, Milpitas, Mountain View, Los Gatos, Palo Alto, Fremont en Saratoga. De regio Seoul was tweede: een gebied met meer dan 11 miljoen mensen op 613 vierkante kilometer. Hoezo Eindhoven alleen? ASML ligt niet op Eindhovens grondgebied (Veldhoven). De Automotive Campus ook niet (Helmond). De drie andere grote steden versterken de Eindhovense activiteiten en liggen op een steenworp afstand. Een stuk dichterbij dan Palo Alto van San Jose, om maar wat te noemen.

Wat is eigenlijk de definitie van het begrip ‘regio’? “Een gebied dat op een of andere manier een geheel vormt.” “Een bepaald gebied, waarvan de grenzen meestal niet samenvallen met een bestuurlijke grens, zoals die van een gemeente of provincie.” “een geografisch, taalkundig, cultureel, demografisch en/of institutioneel gebied met een bepaald karakter, al dan niet erkend door de officiële instanties.” Je krijgt een Amerikaan, Chinees of Braziliaan niet uitgelegd waarom Eindhoven in een andere regio ligt dan Tilburg of Den Bosch. Voor hen is heel Nederland al Madurodam. Nóg verder inzoomen op grond van micro-chauvinistische criteria die ze in Poppel al niet meer kunnen volgen is contraproductief en best ridicuul.

Kortom: Brabant is de Slimste Regio in de Wereld. Er ontbreken nog twee dingen aan het hebben van die titel: We moeten niet alleen Eindhoven laten roepen maar als Brabant die titel hard van de daken schreeuwen. En zorgen dat álle Brabanders profiteren van de opbrengsten van die titel…

Zit je zoals zo vaak in overleg met de Statenfractie op het Provinciehuis in Den Bosch, hoor je ineens je favoriete zanger Gerard van Maasakkers repeteren voor een optreden aldaar de volgende avond. Ga je effe kijken, zetten ze je zomaar op de foto met hem. En na dertig jaar plezier, ontzag en ontroering door zijn muziek en teksten vind je dat stiekem erg leuk. De dag erna werd Gerard samen met Guus Meeuwis en DJ Tiësto benoemd tot Brabander van het Jaar. Verdiend.

Nb. Dank je wel, Karen:-)